16. Elementes del Economia Politic

CHAPTER 16

Elementes del Economia Politic^*

Le economia politic jace al intersection del sciencia economic, theoria politic, e philosophia. Io conduceva un seminario in iste campo durante multe annos al Universitate de Virginia e postea al Universitate Auburn. Le studentes e io revideva le conception libertari del governamento e conceptiones plus collectivista. Ma non preoccupa vos: mi proposito hodie non es recrutar vos a mi proprie puncto de vista politic. Como altere parlatores e como io ipse a previe reuniones del UMI, io vole illustrar le interlingua parlate e un vocabulario anque technic in discuter un large varietate de themas.

PROPOSITIONES POSITIVE E NORMATIVE

Mi studentes e io comenciava per explorar le rolo de judicios de valor in recommendar e decider politicas public (como regulationes economic e impostos). On debe distinguer inter judicios de valor, anque appellate propositiones normative, e propositiones positive, que es observationes de factos o inferentias de logica. Exemplos de propositiones de factos e logica es illos del stricte theoria economic. Le philosopho e economista David Hume (Scotia, 1711—1776) insisteva super iste distinction, postea appellate le «Furca de Hume»: on non pote derivar un conclusion super que es bon o recommendabile, o le contrario, solo per le factos e le logica. Brevemente, on non pote derivar un debe de un es. Per exemplo, solo ab le facto medical que il es periculose pro le sanitate del infante si un femina gravide bibe alcohol, on non pote arrivar at judicio que un femina gravide debe abstiner se del alcohol. Pro un tal conclusion, on besonia non solo le factos medical ma anque le judicio normative que le sanitate de infantes es desirabile, e mesmo plus desirabile que le placeres momentari de lor matres in biber alcohol. Un altere exemplo: solo del proposition factual e de logica que un certe politica economic conducerea al miseria de personas in general e que un politica alternative conducerea al felicitate general, on non pote judicar le prime politica mal e le secunde bon; on besonia anque un judicio normative contra le miseria e pro le felicitate.

Como iste exemplos suggere, on pote discuter judicios relativemente specific—como pro e contra politicas specific—per invocar e factos e logica e altere e plus profonde judicios de valor. On pote condemnar le mentir, le defraudar, e le furar per demonstrar que tal conductos tende a subverter le felicitate general, juncte con un judicio in favor del felicitate. Le judicio in favor del felicitate es pro le plus de personas, probablemente, un judicio de valor fundamental, como on dice. Per le definition de un judicio fundamental, on non pote arguer in su favor; on es al fin de argumentation; on debe appellar al observation o intuition directe. Ma como iste exemplo anque suggere, disputas super judicios fundamental de valor es rar. Quasi nemo dubitarea que le miseria es mal e le felicitate es bon, ma quasi nemo pensarea a demonstrar lo; un tal demonstration exigerea un appello a un judicio ancora plus fundamental, le qual on pote a pena imaginar.

Nos non ha le tempore hic pro approfundar nos in iste distinctiones inter factos, logica, e valores e inter valores relativemente specific e valores fundamental. Io pote solo sublinear que iste themas philosophic es importante in identificar le fontes exacte de disaccordo in disputas super politicas governamental como in le vita personal.

LE ETHICA

Judicios de bon e mal es materias de ethica, e le ethica es a base del conceptos de philosophia politic e le derectos del homine. In plus, le fundamento de ethica pote a pena esser altere que utilitari. Le criterio quasi-ultimate de actiones, regulas, tractos de character, etc. es le cooperation social, o como alicunos dice, le societate civil. Ilio es un societate ben functionante in le qual le individuos pote viver insimul in pace, beneficiante mutualmente de lor interactiones e lor commercio. Le analyse del cooperation social es le grande campo commun inter le ethica e le scientia social. Actiones, regulas, e tractos de character se judica bon o mal secundo que illos tende a appoiar o subverter le cooperation social. Io appella isto le criterio quasi-ultimate proque ilio es solmente un medio, ben que le medio indispensabile, al desideratum final, que es le felicitate human (in un senso convenibilemente extendite del parola «felicitate»).

COOPERATION E RECIPROCITATE

In mi seminarios nos discuteva le perspicacias de David Hume, F.A. Hayek, Robert Alexrod, David Gauthier, Loren Lomasky, e alteres super le possibile evolution «spontanee» del cooperation inter homines. Axelrod empleava torneos e simulationes per computator pro explorar le joco repetite del «dilemma delprisioneros». (On lo appella assi ab un certe exemplo standard del joco.) In un singule session o reprisa del joco, sin reguardo a eventual repetitiones, le action plus avantagiose e strictemente rational pro cata un del duo jocatores es cercar exploitar le altere (non cooperar), sin reguardo a su action. Infortunatemente, quando ambes age assi, rationalmente in le sense stricte, le resultato es mal pro ambes. Quando, al contrario, cata un age cooperativemente, le resultato es assatis bon pro ambes Ma, como jam stipulate, quando cata uno decide su strategia separatemente, su action strictemente rational es cercar exploitar le altere; alteremente, on se trova le victima. Alora, le problema es: que incentivo ha cata jocator prender un perspectiva plus large e non persequer su proprie stricte avantage immediate?

Le solution appare in un joco repetite in multe reprisas. Cata jocator apprende que su actiones transmitte signales al altere. In le experimentos de Axelrod, le strategia plus successose es render le par (anglese: «tit-for-tat»). Isto vole dicer: on comencia jocar cooperativemente; ma si le opponente age exploitevemente, on retalia in le reprisa sequente. Si le opponente recomencia jocar cooperativemente, on lo face anque. Le principio successose es cooperar, ma non lassar se dupar: jocar reciprocamente.

Iste strategia se distingue del principio christian de verter le altere gena. Ille conducta christian pote semblar confortabile in le singule caso, e on pote illuder se que illo es mesmo nobile e philanthropic. Al contrario, tal vertimento del altere gena facilita le via pro le predatores; illo tende a traher le predation non solo a se ipse ma anque a altere personas innocente. Dunque, illo es anti-social. On debe non premiar ma punir e discoragiar le aspirante predatores. Le strategia vermente social pro le longe termino es le reciprocitate: responder al cooperation e benevolentia con le mesmo, ma punir le predation.

Obviemente, le joco del dilemma del prisioneros e le experimentos de Axelrod es un metaphora pro le sociatate. Mesmo si cata individuo proseque solo su proprie interesse, un reguardo pro le longe termino e pro le reactiones de altere personas pote inducer le a ager reciprocamente. Le cooperation pote evolver «spontaneamente».

Le metaphora de Axelrod e altere recercatores in su tradition es un mer profilation de certe aspectos del societate, e on debe evitar misinterpretation del concepto «reciprocitate». Reciprocar non vole dicer insister super un stricte excambio de beneficios recipite e beneficios fornate, toto mesurate in moneta. Le reciprocitate in societate es le bon voluntate a tractar altere personas con un certe benevolentia generalisate e expectar un simile tractamento ab le alteres, ma non le voluntate a tolerar le maltractamento, que invitarea le predation non solo contra se ipse ma anque contra altere personas. Reciprocitate es le excambio—non necessarimente strictemente calculate—de attitudes e actiones appropriate. (De modo similar, le parola «mercato» non se restringe sempre a transactiones strictemente economic. In un senso extendite, le «mercato» es un metaphora pro omne relationes voluntari inter homines, in contrasto con relationes imponite per fortia o fraude o costumes rigide e oppressive.)

Multo economicamente productive, pro recoltar le ganios del specialisation e commercio, es le grande processo national e mundial de excam-bios multilateral de benes e servicios inter milliones e billiones de personas qui non se cognosce le un le altere. In iste processo de cooperation impersonal, evaluationes monetari es indispensabile. Ma non omne relationes inter homines es relationes del mercato commercial e del moneta. Como dice F.A. Hayek, laureato Nobel e celebre campion del economia del mercato, un ethica de solidaritate es debite in parve gruppos special contenite in le grande societate de intercambios economic mundial—gruppos como le familia, bon amicos, e forsan enthusiastas devote a un causa commun. In un certe grado, on poterea adder, le mesmo pote applicar se anque inter collegas professional e inter empleatos e empleatores associate desde longe tempore. In un grande societate o «ordine extendite» (como lo appella Hayek), le individua appertine a ordines de plure typos. Le intimitate attingite intra parve gruppos special ha un grande valor psychologic. Persequer su interesse personal stricte e immediate, insister super calculos monetari de costos e beneficios, e insister super reciprocitate strictemente concipite anque inter membros de tal gruppos—tote isto destruerea grande valores. «Si nos sempre applicava le regulas del ordine extendite a nostre gruppamentos plus intime, nos los applattarea. Dunque nos debe apprender viver in duo species de mundo simul». (“If we were always to apply the rules of the extended order to our more intimate groupings, we would crush them. So we must learn to live in two sorts of world at once.” Hayek, The Fatal Conceit, 1989, p. 18.) Le mercato e le moneta es onstitutiones indispensabile al superviventia e conforto human. Ma non omne aspectos del vita debe o pote esser transationes monetari.

LE GOVERNAMENTO E POLITICAS PUBLIC

Infortunatemente, non omne personas observa le regulas de cooperation social; alicunos es predatores, criminales. Il se besonia un agentia del societate pro restringer les e punir les. Assi argumenta Thomas Hobbes in su libro Leviathan de 1651. Pro le disveloppamento economic e assi pro un vita confortabile—pro un modo commode de viver, como dice Hobbes—il se besonia le pace e securitate, comprendente le securitate de proprietate private protegite per un governamento adequate. Sin illo, le vita del homine es—e hic seque, in le libro de Hobbes, un description citate tanto frequentemente in anglese que ilio deveni toto enoiose. Ma io vole traducer le parolas in interlingua. Alora, sin le protection del pace e securitate, dice Hobbes, le vita del homine es «solitari, povre, nauseabunde, brutal, e breve». De facto, nos observa tal conditiones hodie in plure paises del Tertie Mundo, e pro le rationes explicate per Hobbes.

David Hume enuncia tres regulas necessari pro un societate prospere: le securitate de possessiones, lor transferentia ab un proprietario ad un altere solo per consentimento (e non per fortia o fraude), e le fidelitate a promissas. Sin le observation general de iste regulas, le gente ha incentivos relativemente debile pro facer pianos pro le futuro, pro interprender projectos cooperative complicate e extendite in tempore, pro sparniar, e pro investir.

Inter le attitudes philosophic circa le quales se ragia disputas super politicas plus specific, uno notabile es le equalitarismo. Iste attitude incar-garea le governamento a facer le conditiones economic del individuos e del stratas del societate minus differente que illos alteremente esserea. Pauco controverse es le idea de un rete social de securitate, que vole dicer le institutiones pro adjutar le plus povre e infortunate membros del societate. Plus controverse es le idea que le equalitarismo debe extender se al supposite problema del troppo grande ricchessas e que le governamento debe anque diminuer le fortunas del familias plus ric. In discuter le equalitarismo, on debe considerar le relationes inter le equalitate e le libertate personal. Esque il es possibile persequer politicas de redistribution, e specialmente politicas pro punir le plus ric personas, sin ulle costo in le libertate personal e sin ulle periculo de un governamento troppo potente?

CONFUSIONES DE PAROLAS: LIBERTATE E DEMOCRATIA

Discussiones de libertate es confundite per varie interpretationes. Per exemplo, un lector (Angus Sibley) scribe al magazine The Economist (numero del 21 de januario de 1995):

Conflicto inter libertate e communitate es inevitabile ubi le libertate es simplemente prendite signiflcar «... le derecto del individuo de non suffrer imposition per alteres». Compara le opinion de un eminente moderne theologo, Patre Bernard Haring: «In essentia, le libertate es le poter de facer le bon». Hie es un plus large e plus rie concepto de libertate que collere melio con le necessitate basic de communitate.

Alora, ille lector e le Patre Haring interpreta le libertate como le poter de facer lo que se considera bon e conforme al necessitates de communi-tate. Per iste interpretation, quando le stato preveni un individuo de ager in un modo considerate mal, on non infringe su libertate (o su ver libertate). Como equivoci! Ma tal equivocationes es assatis commun in discussiones de philosophia politic, como demonstra Sir Isaiah Berlin in un famose conferentia.

Un interpretation del libertate plus frane e plus conforme al linguage ordinari es suggerite per plure philosophos politic: Le libertate de un persona es le absentia de restrictiones e compulsiones super su activitates imponite per altere personas (includente agentes del stato). Iste definition admitte considerar varie typos e grados de restriction del libertate; on pote investigar eventual incompatibilitates inter varie libertates specific de differente personas; on pote investigar relationes inter libertate personal e mesuras pro promover le equalitate.

On debe distinguer inter le libertate de un pais ab un governamento estranie e le libertate personal de su habitantes, i.e., le absentia de plure intrusiones, typicamente governamental, in le vita del individuo. Le citatanos de plure paises in le Tertie Mundo, specialmente in Africa, ha experimentate le ganio de libertate national (per le decolonisation) ma le perdita de grande partes de lor libertates personal.

Un altere parola multo abusate per confusiones sentimental es «democratia». Frequentemente on include in su signification non solo un forma o modo particular de governamento ma anque varie species de bon conditiones como «libertate, equalitate, fraternitate», varie conceptiones de justitia social, varie derectos del individuo e del societate, e mesmo le stilo de vita american. Assi on confunde distincte conceptiones sub un singule etiquetta e impedi considerar in que grado le varie bon conditiones es compatibile le un con le altere. Per exemplo, que tensiones existe inter le dominantia del majoritate e le libertate personal? On glissa ab pensar que le democratia es bon a pensar que plus de democratia es melior e que, dunque, il es bon facer plus e plus decisiones democraticamente, que vole dicer lassar los facer per le governamento democratic, que vole dicer que le governamento los face.

Un adjuta al clar pensamento es le definition de democratia suggerite per Joseph Schumpeter (inter alteres). Le democratia es un methodo particular pro seliger, influer, e reimplaciar le governatores politic; ilio es le methodo de libere competition pro le scrutinios de un large electorato in electiones periodic. Como mer methodo pro seliger le governatores, le democratia non pote esser un scopo final, un desideratum in su proprie derecto. In particular, le governamento del majoritate non es bon in se. Plus vicin a un tal scopo es le cooperation social con pace, securitate, e libertate personal. Con le conception stricte del democratia como un specific methodo politic, on pote considerar le tensiones e compatibilitates inter iste methodo e altere conditiones desirate como «libertate, equalitate, fraternitate» e le bon functionamento del economia. On recognosce que le democratia non es le mesmo que libertate personal e que anque governamentos democratic pote infringer le libertate personal e le derectos del homine. On pote comparar le democratia con altere methodos politic; e si on trova que ilio es minus mal que le alteres, iste conclusion non justifica le continue extension del poteres e activitates de un governamento democratic. Il se besonia limitationes anque al activitates de un tal governamento.

Como dice Schumpeter, le democratia es un mer methodo pro attinger fines ulterior. Totevia, le Consilio de Registratores de Votantes del Contato Lee (ubi io vive) ha annunciate in le jornal local (Lee County Eagle de 14 e 21 augusto 1994): «Il non ha un plus grande derecto in un societate libere que le derecto, honor, e deber de votar». William Bradford ha diagnosticate iste specie de confusion in un essayo super «Le Nove Religion Civic». E on pensa al fatuitates que circulava un anno retro super le «restauration del democratia» a Haiti, pais ubi il nunca ha habite le democratia.

LE PROCESSO DEMOCRATIC

Le democratia es preferibile a altere formas de governamento, ma isto non vole dicer que facer le cosas democraticamente, illo es, per governamento democratic, es preferibile a altere methodos a ager, como per transactiones voluntari in le mercato. Non plus vole illo dicer que limitationes super le democratia es necessarimente mal (in despecto del epitheto «antidemocratic»). Considera, per exemplo, le objectiones commun ma mal concipite contra le limitationes a terminos legislative in le Statos Unite o a un amendamento constitutional pro le budget equilibrate. Io critica le superstitiones re le democratia in arguer pro limitar le sphera e le poteres del governamento e non pro le autoritarismo o alicun altere forma de governamento. In comparation con altere formas, le democratia ha importante avantages (cf. The Economist del 27 augusto 1994). (Totevia, il ha argumentos rationabile pro un rege o regina constitutional intra un regime principalmente democratic.)

SELECTION PUBLIC

Le themas que io revide hodie forma parte—lontan del toto—del materias de recerca del economistas del Schola de Selection Public (“public choice school”). Io non ha le tempore pro describer le extension e subtilitate de lor recercas; io pote solo mentionar alicun aspectos o themas. Lor recercas applica le conceptos e methodos del analyse economic al investigar le functionamento de institutiones sin scopo lucrative, super toto le governamento e su varie partes, nivellos, e institutiones. On preme le analyse usque al actor individual. Le idea central, banal ma decisive, es que le individuos es fundamentalmente le mesme in institutiones governamental que in le vita private. Solo per devenir politico o empleato public, le individuo non acquire plus de spirito social o plus de distachamento que le persona integral qui ille jam es. Cata individuo ha su preferentias e scopos personal (que non debe esser strictemente egoista); e in persequer su scopos, cata uno responde a opportunitates e incentivos (includente resultatos e costos expectate).

Le prime grande obra de iste schola (ultra, forsan, un libro de Anthony Downs de 1957) es Le Calculo del Consentimento (The Calculus of Consent), publicate in 1962 per James M. Buchanan e Gordon Tullock. Le Professor Buchanan, qui ganiava le Premio Nobel in le Scientia Economic in 1986, es le prime Associato Distinguite del Union Mundial pro Interlingua.

LE VOTANTE ORDINARI E INTERESSES SPECIAL

In considerar le actores individual in le processo politic, on non debe oblidar le votante ordinari (le elector, e anque le non-votanter proque non omne citatanos exerce lor derecto a votar). On recognosce su «ignorantia rational»: al individuo, ordinarimente, il non vale le pena expender tempore e energia in informar se ben del questiones politic proque su action personal in acquirer information non cambiara le resultato del election.

On pote demandar: viste que le singule voto del individuo non determina le resultato, proque mesmo votar? On suggere varie explicationes. Alicun votantes pensa a lor supposite responsibilitate in prender parte in un ceremonia civic e assi exprimer solidaritate con ideales democratic. Ali-cunos trova le acto de votar un modo personalmente incostose de exprimer emotiones de benevolentia—o de malitia. Precisemente proque su influentia es tanto diluite, quasi nulle, le votante individuai pote ager sin senso de responsabilitate personal.

On remarca le basse qualitate de discussiones del politica public, specialmente politicas economic. On concentra le attention at troppo breve termino; on non pensa al consequentias al longe termino de politicas que superficialmente pote semblar attractive. On tende a creditar o blasmar le presidente o partito in poter pro le bon o mal stato currente del cyclo con-junctural; on non comprende que iste mesme cyclo resulta ab institutiones que persiste trans le varie administrationes. On comprende mal le moneta. Per exemplo, le notion prevale que le taxas de interesse es mer parametros fixate per le banca central, fixate a basse nivello quando le banca se senti benevolente e a alte nivello quando illo se senti malevolente. Le subtilitates del relationes inter le inflation de precios e le crescimento del production total se perde in le discussion public. Le publico non comprende le stato precari del dollar, que remane sin definition.

Iste basse nivello de discussion seque del ignorantia rational del votante individual e del realismo del politicos in tractar le votantes como illes ver-mente es e vermente pensa. Lor ignorantia lassa grande campo pro le demogogia. Ordinarimente il non servi le interesse del politicos predicar bon senso economic.

Thomas Sowell ha dicite; «Le prime lection del scientia economic es le raritate: il nunquam ha assatis de alique pro satisfacer a omnes qui lo vole. Le prime lection del politica es disdignar le prime lection del scientia economic». (“The first lesson of economics is scarcity: There is never enough of anything to satisfy all those who want it. The first lesson of politics is to disregard the first lesson of economics.” Citate in CEI UpDate, julio de 1994).

Ultra le votante rationalmente ignorante, nos considera le membros e representantes de interesses economic special, qui ha rationes pro informar se ben e exercer pression super le politicos. Simile in iste respecto es illes que on pote denominar «hobbyistas», qui, per exemplo, cerca regulationes plus rigorose contra supposite periculos in activitates de sport o in le dieta del homine medie o qui vole plus grande fundos governamental pro recercas contra le syndrorna de immunodeficientia acquirite (SIDA) o altere maladias particular o qui conduce un cruciada contra le aborto o pro le derecto del femina a seliger. On comprende proque tal interesses special e tal hobbyistas ha multo plus de influentia politic que le citatano ordinari, cuje interesses es relativemente negligite.

POLITICOS

Un altere classe de participantes in le processo politic es, obviemente, le politicos mesme. Duo seculos retro in le Statos Unite, le officiales public e le legislatures esseva, al minus idealmente, citatanos de spirito civic qui occupava lor officios temporarimente o solo un parte del tempore e postea retornava a lor fermas o altere occupationes normal. (On pensa al ancian romano Cincinnatus e a George Washington.) Hodie le politica ha devenite un profession de horario complete e un carriera del vita. Le politicos ipse ha devenite un interesse special, con su particular desiros e puncto de vista. Isto es un del rationes pro le proposition de poner limites a quante annos on pote servir in un officio determinate. (Iste reforma certo non sanarea omne defectos del systema politic, ma il ha un certe senso.) Il ha conflictos inter le interesse personal del politico e le interesse general del pais.

Le politicos ha breve horizontes de tempore e vision restringite como in un tunnel. Como mentionate, illes exploita le ignorantia del votante ordinari. Pro le publicitate e probabilemente anque pro un senso de amor proprie e de importantia, illes tende a inventar ideas brillante e cercar impler los per le fortia del lege. On perveni a pensar del governamento como Fee Benefic. On glissa a pensar que si alique es bon o desirabile, le governamento debe provider o promover o subsidiär lo. Si alique es mal, le governamento debe supprimer o discoragiar lo. On glissa a attribuer iste responsibilitates specialmente al governamento national, oblidante que sub le Constitution american su poteres es strictemente limitate e que le plus grande parte del poteres e responsabilitates es restringite al cinquanta Statos e su subdivisiones politic e al populo mesme. On tende a pensar que opposition a un proponite action del governamento national es opposition al ben ipse e consentimento al mal ipse.

Exemplos de benes e males que le governamento debe promover o rernediar, secundo le caso, listate in nulle ordine special, es: education, repastos pro infantes, systemas de pension, drogas, pornographia, disci-mination inter le racias e altere manifestationes del pensamento pauco nobile, consideration special pro personas con handicaps corporal o mental, le congedo ab le empieo in caso de problemas familial, le securitate physic in le empieo e in le sport, preservation de terras humide, e le sup-posite alte cultura in le artes, television, e radio. In martio de 1995, per le posta, le assi denominate Gente pro le Via American (People for the American Way) me ha invitate a «inrolar me in le battalia contra le censura» (“join in the battle against censorship”)—per contribuer moneta, il va sin dicer. Le «censura» in ille appello se refere al propositiones pro discontinuar le subsidios del governamento national al television.

On se rememora rarmente del Lege de Consequentias Non Intendite. On non da debite attention a effectos lateral non desirate e a alternativas al action governamental.

Iste generalisationes re breve horizontes, legislation de ideas supposite brillante, e vision de tunnel es documentate in libros de James L. Payne, Robert Higgs, e Richard Epstein e in studios caso per caso del systema politic in le Statos Unite, e specialmente del Congresso, studios scribite per jornalistas, empleatos in le officios al Collina del Capitolio in Washington, e altere proxime observatores. Io recommenda Alan Ehrenhalt, The United States of Ambition, John Jackley, Hill Rat, e Eric Feiten, The Ruling Class.

BUREAUCRATES E PARTICIPANTES IN PROCESSOS AL LEGE

Le theoria del selection public explora le positiones e incentivos special anque del bureaucrates. Mesmo si su motivation es purmente le ben del publico, un bureaucrate sape plus del nobile mission de su proprie bureau que de altere usos, public e private, del moneta e ressources necessari. Ille vole incrementar le grandor e le budget de su bureau. Un bureau tende a formar alliantias inter se, le sector private affectate, e le committees parlamentari cargate con su supervision. Tote isto contribue al crescimento del governamento.

On debe considerar le situationes special anque de advocates, litigan-tes, judices, e juratos. Le processos de lege pro traher judicamentos fman-ciari ab «tascas profonde» deveni ancora un maniera de abusar le governamelo ad in un organo de redistribution de ricchessas, mesmo dum impedir lor creation.

INEXACTITUDES DEL PROCESSO DEMOCRATIC

Mesmo si il es desirabile implementar le preferentias del populo, on constata que le mechanismo democratic los registra pauc accuratemente. On parla frequentemente del fallimentos del processo del mercato economic. A causa de tal appellate «externalitates», le personas qui decide le natura e extension de varie activitates non debe prender in consideration tote le costos e beneficios. On mira al governamento pro remediar tal situationes.

Alora, le fallimentos del processo democratic es ancora plus grave. Decisiones facite sin adequate comparation de costos e beneficios es ancora pejor. Isto se explica non solo per le considerationes jam indicate super le positiones de individuos ma anque per certe technicalitates. Plure «paradoxos de votation» es ben cognoscite. On construe exemplos con lis-tas monstrante le ordines in le quales le votantes o gruppos de votantes prefere le politicos o candidatos alternative. Secundo le detalios del processo, on demonstra como un politica o candidato con minus appoio que un alternativa pote nonobstante prevaler. (Per exemplo, suppone que plus de membros del electorate o del legislatura prefere le option A al option B e anque un majoritate prefere option B al option C. Logicamente, per le «transitivitate de preferentias», on pensarea que le option C perde, ma il es ben possibile que ilio gania.)

Io non ha le tempore pro presentar tal exemplos in detalio. Io men-tionara solo alicun phenomenos simile. Uno es le phenomeno de «minoritates governa» (assi appellate per Robert Dahl): ni «le majoritate» ni «le minoritate», ma «minoritates», plural, governa. Typicamente, le majoritate in favor de un particular candidato o partito es un coalition de diverse minoritates, cata un con su desiros particular. Il pote facilemente evenir que un particular projecto de lege es adoptate contra le desiros de un majoritate del populo o del legislatures proque su preferentias super iste particular projecto es relativemente debile e ilio forma parte de un pacchetto assemblate per implicite or explicite commercio in votes. Post tote, le politicos es interprenditores in questa de votes; e illes functiona per assemblar coalitiones pro servir un multiplicitate de interesses special cuje desiros, anque contra illos del population in general, es relativemente intense.

Iste paradoxo de «minoritates governa» es un aspecto del confusion de questiones o themas in le processo politic. Rarmente selige le votantes inter distincte e clar accostamentos a cata singule question. Plus tosto illes debe seliger inter pacchettos de positiones mal definite re un varietate de questiones. In plus, le candidatos e partitos politic evita formular su positiones e pacchettos de positiones innecessarimente clarmente proque illes es anxiose de non alienar le electores qui poterea esser perdite per clar positiones re singule questiones. Brevemente, le candidatos e partitos ha rationes pro confunder le questiones. Il ha un tendentia verso un mal definite centro del cammino, un position centristic. E proque on evita clar formulationes in le processo politic, le location de iste centro flotta al deriva trans le annos. Ilio que se considera realista—politicamente possibile flotta al deriva, e le populo ha pauc opportunitate a determinar le resultato a longe termino.

LE AMBITION EXCESSIVE DEL GOVERNAMENTO

Partialmente a causa de iste manco de precision, le participantes in le processo politic non ha incentivos pro cercar comparationes accurate del beneficios e costos de programmas governamental. Le deficits chronic del budgets governamental in le Statos Unite e a ver dicer in le plus grande parte del paises es un grande exemplo e consequentia de iste manco de incentivos appropriate e le fragmentation de responsabilitate.

De plus in plus on considera le governamento como mechanismo del redistribution, e non solo per un rete de securitate social contra le grande e nonprevisibile infortunitates del vita. Le litigation—le avide recurso al procesos al lege—es un note exemplo. Le notion de responsabilitate finan-ciari pro productos allegate esser defectuose se ha expandite quasi in le notion que nemo debe suffrer un mal fortuna sin que alicun altere paga le expensas, recompensation, e frequentemente anque penalitate. On da attention inadequate al effectos super le disposition de facer innovationes e currer riscos in interprisas industriai e commercial.

On non considera que le activitate governamental in iste varie campos pote obstruer alternativas melior. Si le governamento non se habeva inmiscite, qui sape lo que interprenditores private haberea inventate in su loco? On debe rememorar se de lo que Frederic Bastiat (1801-1850) seri-beva super lo que on vide e lo que on non vide. Si le governamento cessava bloccar le via, alternativas melior poterea disveloppar se (ben que, confes-semente, con difficultates transitional, que se derivarea del involvimento initial del governamento).

Il es ironic que nos nos ha habituate a expectar tanto del governamento, viste le triste historia de su excessive ambitiones. Le chronic deficit governamental duce a expectar un quasi-repudiation del debito governamental o quasi-bancarupta del governamento. Io dice «quasi» proque isto evenira non aperternente ma per le collapso inflationari del dollar. Io non dice que isto evenira jam intra pauc annos, ma finalmente. E il es theoricamente possibile que le governamento cambia curso a bon tempore.

CONCLUSION

Mi conclusion es: Nos non debe lassar nos dupar per irreflexive laudes del democratia. Nos debe guardar le governamento, mesmo governamento democratic, con un oculo realistic. Nos debe prestar attention re quante aspectos del vita incargar al governamento. Re le futuro, il ha mesmo alicun rationes pro sperantia. Un es le comprension del governamento e del economia politic que cresce in le mundo academic, gratias specialmente al labores del Schola de Selection Public, e que poterea finalmente prevaler in le grande publico. Mesmo le pubtico ordinari comencia devenir sage al trucos del governamento, que, como dice Harry Brown, candidato pro le nomination presidential del Partito Libertari in le Statos Unite, perde spatio pro manovrar.

---

^* This introduction to political economy and the Public Choice school was a talk at the Interlingua conference, Prague, 7 August 1995, published as a pamphlet by Union Mundial pro Interlingua, Bilthoven, Netherlands, 1995.